Η καψούρα έχει τη δική της θέση και τους δικούς της εκφραστές στο μουσικό στερέωμα, ακόμα και αν δεν ταξινομείται στο είδος της μουσικής που θα μπορούσε να οριστεί ως ποιοτικό. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που θέλεις να ξεδώσεις και να μη θέλεις να πονέσεις ακούγοντας Μότσαρτ ή να θρηνήσεις για μία αγάπη αχάριστη με Pink Floyd!
Στην ακατέργαστη, απλοϊκή μορφή της, η καψούρα εκφράζει τον πόνο ενός ανθρώπου με μία αμεσότητα, με απλούς στίχους που δε χρειάζονται ανάλυση, αλλά μπορούν να μιλήσουν κατευθείαν στην καρδιά.
Εκτιμώ τους ανθρώπους που άκουγαν Καρρά, ακόμα και αν για εμένα προσωπικά, αυτή η έκφραση της καψούρας δεν ανήκει στα μουσικά μου ακούσματα. Αντιλαμβάνομαι ότι όταν πονάς δε δίνεις δεκάρα εκείνη τη στιγμή για το αν εκείνος που τραγουδά μπορεί να είναι πιο επώδυνος από απονεύρωση χωρίς αναισθησία ή αν έχει το ταλέντο του Tom Jones!
Η λαϊκή απήχηση κρύβει μέσα της και μία ικανοποίηση για το γεγονός ότι οι εκφραστές της κατάφεραν και αναρριχήθηκαν κοινωνικά, γέμισαν πίστες, απέκτησαν χρήματα, καταγράφηκαν στη λαϊκή συνείδηση ως "άρχοντες". Ξεκινώντας από τη σκληρή βιοπάλη, την οικοδομή, τον αγώνα του μεροκάματου που οι εύποροι των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων δε βίωσαν ποτέ τα κατάφεραν, δίνοντας ελπίδα και σε άλλους ανθρώπους που βίωναν τη σκληρή φτώχεια ότι θα μπορούσαν και αυτοί "να τα καταφέρουν"!
Αυτό δεν αναιρεί και τις άσχημες πλευρές της λαϊκότητας και του τοξικού ανδρισμού που πολλές φορές εκφράζουν τα καψουροτράγουδα. Προσωπικά δεν περίμενα ότι ο Καρράς μεγάλωσε με Γαλλικά και πιάνο, θα γνώριζε την Καλιρρόη Παρέν ή δε θα εξέφραζε τον ανδρισμό με το στερεοτυπικό τρόπο που είναι συνήθης σε αυτό το χώρο, με τη "ματσίλα" που περιέχει. Η γνήσια λαϊκότητα έχει και όλα τα θετικά και τα αρνητικά που τη χαρακτηρίζουν, το θέμα είναι ότι ο άνθρωπος αυτός είχε μία αυθεντική λαϊκότητα που τον έκανε αγαπητό από μεγάλη μερίδα κόσμου.
Για πολλούς ανθρώπους, η ερωτική προδοσία, η καψούρα συνδέθηκε με τον Καρρά. Και αυτό κάτι θα σημαίνει, αν αγγίζεις ανθρώπους, αν ξεκλειδώνεις βαλβίδες ευαισθησίας και τρωτότητας, σίγουρα κάποια αξία μπορεί να οριστεί και σε μουσικό επίπεδο.
Ο Βασίλης Καρράς καταγράφηκε στη συλλογική συνείδηση ως "μάγκας", ως ένας "άρχοντας" που μπορούσε να γκρεμίσει μία πίστα και να την ξαναχτίσει. Ήταν αυθεντικός και κατέκτησε ένα μέρος της καρδιάς στη χώρα μας.
Είτε σου αρέσει, είτε όχι, μπροστά στο θάνατο δε χωράνε μικρότητες. Καλό του ταξίδι και βάζω το ντουέτο που πάντοτε ξεχώριζα και θεωρούσα ιδιαίτερο:
Κείμενο: Μαρία Σκαμπαρδώνη
Σ.Σ Η φωτογραφία του εξωφύλλου είναι από το httpswww.athensmagazine.gr