Ακολουθώντας τα ίχνη της ποίησης

Από τον 14ο αιώνα μέχρι σήμερα

Επιλογή και μετάφραση ποιημάτων: Λητώ Σεϊζάνη

 

Πετράρχης  (1304-1374)

Σονέτο ΧΙ

 

Μακάριες ψυχές, άγγελοι κεκλημένοι

Που κατοικούν στους ουρανούς, ήδη την πρώτη μέρα

Σαν φάνηκε η αγαπημένη μου, την περιέβαλαν

Με θαυμασμό και σεβασμό.

Τι φως είναι αυτό και τι πρωτόγνωρη ομορφιά;

Έλεγαν μεταξύ τους. Καθώς μια τέτοια φορεσιά

Δεν έφτασε ποτέ από τον κόσμο των θνητών

Στην κατοικία την υψηλή των ουρανών.

Εκείνη, ευτυχής που έχει αλλάξει σφαίρα

Συναγωνίζεται πια με τους τέλειους

Μα κάπου-κάπου στρέφεται να δει

Μοιάζει να περιμένει, αν την ακολουθώ

Αν τείνω σκέψη, επιθυμία προς τον Παράδεισο

Αν την ακούω να προσεύχεται ώστε να βιαστώ

 

 

Luis Vaz de Camoes (1524-1580)

 

Ο έρωτας είναι φωτιά που αόρατη σε καίει

Είναι ένα τραύμα που δεν νοιώθεις αλλά σ’ενοχλεί

Μια ικανοποίηση ανικανοποίητη

Πόνος που εξαφανίζεται χωρίς να σε πληγώσει

 

Μια επιθυμία για τίποτα, μόνο για επιθυμία

Ανάμεσα στο πλήθος μια μοναχική πορεία

Η ευχαρίστηση του να μην βρίσκεις ευχαρίστηση

Το ενδιαφέρον του να χάνεσαι στον κόσμο

 

Είναι επιθυμία αιχμαλωσίας ηθελημένης

Το να υπηρετείς όποιον σε έχει νικήσει ή κατακτήσει

Δήλωση υποταγής σε αυτόν που σε σκοτώνει.

 

Μα πώς να εμπνεύσει η εύνοιά σου τρυφερότητα σε ανθρώπινες καρδιές,

Όταν ο ίδιος ο Έρως προς εσέ είναι τόσο εχθρικός.

 

 

 

John Donne (1572-1631)

 

Και τώρα καλημέρα στις ψυχές μας που ξυπνάνε

Που από φόβο η μια την άλλη δεν κοιτάζει

Διότι η αγάπη κάθε αγάπη με όψη αλλοιώτικη ελέγχει

Και κάθε χώρο, όσο μικρός κι αν είναι

Τον κάνει ένα «παντού» να μοιάζει

 

 

Robert Herrick (1591-1674)

Στις νέες κοπέλες, για να εκμεταλλευτούν τον χρόνο τους

 

Μαζέψτε των ρόδων τα μπουμπούκια όσο μπορείτε

Ο Γέρο-Χρόνος φεύγει και πετάει

Το ίδιο λουλούδι που τώρα σας χαμογελάει

Αύριο να πεθαίνει θα το δείτε

 

Ο ήλιος, φως λαμπρό των ουρανών

Όσο ανεβαίνει πιο ψηλά

Τόσο ταχύτερα τελειώνει τον αγώνα δρόμου

Τόσο πιο γρήγορα πηγαίνει προς τη δύση

 

Καλύτερη ηλικία είναι η πρώτη

Όταν θερμό είναι το αίμα και η νιότη

Μα σαν παρέλθει αυτή, φτάνουν χειρότεροι καιροί

Διαδέχονται τους περασμένους

 

Λοιπόν σεμνές μην είστε, και τον χρόνο σας κερδίστε

Όσο μπορείτε ακόμα, παντρευτείτε

Γιατί τα νιάτα όταν περάσουν

Για πάντα θα καθυστερείτε

 

Christian Morgenstern (1871-1914)

 

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια καμπάνα

Που έκανε ντιν νταν ντον…

Κάποτε ήταν μια νιφάδα

Που έπεσε απαλά επάνω στην καμπάνα

Έπεσε πάνω της σαν σε όνειρο

Κατέβηκε αθόρυβα πολύ

Σαν του αγγέλου το φτερό

Από τον ασημένιο έναστρο ουρανό

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια καμπάνα

Που έκανε ντιν νταν ντον…

Κι ήταν επίσης μια νιφάδα

Ανάλαφρη σαν σε όνειρο

Τόσο απαλή σαν όνειρο

Και όπως έπεσαν αθόρυβα πολλές χιλιάδες

Κάτασπρη έγινε όλη η γη απ’τις νιφάδες

Σαν του αγγέλου τα μαλλιά

Έγινε κάτασπρη όλη η γη

Σαν του αγγέλου τα μαλλιά

 

Herman Hesse (1877-1962)

Ευτυχία

 

Όσο την ευτυχία αναζητάς

Δεν είσαι ακόμα έτοιμος να ευτυχήσεις

Ακόμα κι όταν όλα τα καλά είναι δικά σου.

Όσο θρηνείς για ό,τι έχεις χάσει

Και βάζεις στόχους, δεν μπορείς να ησυχάσεις

Δεν είναι δυνατόν την ηρεμία να γνωρίσεις.

Μόνο όταν κάθε επιθυμία απαρνηθείς

Όταν τους στόχους σου πάψεις να κυνηγάς

Την ευτυχία όταν δεν κατονομάζεις πλέον

Τότε η πλημμύρα της ζωής θα τραβηχτεί

Και η ψυχή σου την γαλήνη θα γευτεί.

 

 

Umberto Saba (1883-1957)

Το στόμα

 

Το στόμα

Που απόθεσε πρώτο στα χείλη μου

Το ρόδο της αυγής

Ακόμα σ’ ωραίες σκέψεις

Θυμάμαι το άρωμά του.

Ω στόμα παιδικό, στόμα αγαπημένο

Που έλεγες λόγια θερμά και ήσουν

Τόσο γλυκό όταν σε φιλούσα.

 

 

D.H.Lawrence (1885-1930)

Αυτολύπηση

 

Δεν είδα ποτέ άγριο πλάσμα

Τον εαυτό του να λυπάται.

Τα μικρά πουλιά πέφτουν νεκρά και παγωμένα απ’τα κλαριά

Χωρίς ποτέ να νοιώσουν αυτολύπηση.

 

Boris Vian (1920-1959)

 

Θα’θελα να’σουν εδώ

Την πόρτα να χτυπούσες

Να μού’λεγες είμαι εγώ

Μάντεψε τι σου φέρνω; να ρωτούσες

Να μού’φερνες εσένα

 

Franco Arminio (γεν.1960)

Όσοι δεν μας αγάπησαν

 

Κάθε τόσο κάνει ο καθένας τον υπολογισμό των χαδιών που λείπουν απ’το συλλαλητήριο. Έχουν συγκεκριμένο όνομα όσοι δεν μας αγάπησαν, όσοι δεν πίστεψαν στο σώμα μας, όσοι έκαναν στην άκρη τον έρωτά μας γιατί τους έπεφτε λίγος ή πάρα πολύς.