Το 1967 η Alison Knowles, Αμερικανίδα εικαστική καλλιτέχνις, ιδρυτικό μέλος του κινήματος Fluxus, έγραψε με τη βοήθεια κομπιούτερ –γεγονός πρωτοποριακό για την εποχή- ένα ποίημα που είχε τίτλο "A house of dust“ σε συνεργασία με τον James Tenney.
Το πειραματικό αυτό ποίημα γραμμένο στη γλώσσα FORTRAN γέννησε στη συνέχεια, πολύ αργότερα, το ομώνυμο γλυπτό, ένα σπίτι από άμμο και πηλό, σχεδιασμένο από εκτυπωτή 3D που κατασκευάστηκε μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο. Οι επισκέπτες της πρωτότυπης εγκατάστασης που κάνει τον γύρο του κόσμου, μπορούν να κατοικήσουν για λίγο μέσα σ’αυτήν για να αποκτήσουν μια ξεχωριστή εμπειρία του πώς είναι να ζεις σ’έναν τόσο μικρό χώρο.
Κάθε άνθρωπος έχει μια διαφορετική ερμηνεία της λέξης «σπίτι». Πώς φανταζόμαστε το σπίτι μας, ποια είναι η αίσθηση του σπιτιού για μας; Πρέπει να είναι απλό και λειτουργικό ή μεγάλο και πολυτελές; Πρέπει να είναι δικό μας, ιδιοκτησία μας ή νοιώθουμε ελευθερία σε ένα ακίνητο, το οποίο νοικιάζουμε;
Το ποίημα της τεχνητής νοημοσύνης δίνει πολλές απαντήσεις στο λήμμα «σπίτι από λάσπη» ή «σπίτι από άμμο» ή «σπίτι από ατσάλι» ή «σπίτι από πλαστικό» και ούτω καθ’εξής. Οι στίχοι είναι ελαφρώς σουρρεαλιστικοί αλλά και αρκετά…ποιητικοί αν σκεφτεί κανείς ότι τους συνέθεσε ένα μηχάνημα.
Από πρακτικής πλευράς μπορούμε να σκεφτούμε ότι ανάλογα με τη χώρα όπου βρίσκεται ο καθένας, θα είναι αντίστοιχα και τα υλικά της κατασκευής του σπιτιού λόγω του κλίματος της περιοχής. Και ανάλογα με τον αιώνα, στον οποίο φτιάχνεται ένα σπίτι βέβαια, ποια υλικά υπάρχουν διαθέσιμα τότε. Η σημερινή εποχή του υπερπληθυσμού και της οικολογικής συνείδησης απαιτεί μικρά σπίτια, εξ ού και τα λυόμενα και κυλιόμενα tiny houses έχουν γίνει τόσο πολύ της μόδας.
Το σπίτι μας έχει συναισθηματική αξία, μας δημιουργεί διάφορα αισθήματα αναλόγως με το πότε το κατοικήσαμε, μαζί με ποιους και υπό ποιες συνθήκες. Είναι ένα ανεξάντλητο θέμα με πολλές πτυχές κανονικές και μεταφορικές.
Η μεγάλη και παράξενη μπάλα στο κέντρο του Βερολίνου ονομάζεται Houseball, είναι μια μπάλα-σπίτι και έχει ύψος 11 μέτρα. Το γλυπτό φτιάχτηκε από τους καλλιτέχνες Claes Oldenburg και Coosje van Bruggen το 1997 με επιρροές από την ποπ αρτ. Οι καλλιτέχνες άντλησαν έμπνευση από κάποιο παλιότερο γλυπτό με θέμα τις περιπέτειες μιας ομάδας εξορίστων που μετέφεραν τα υπάρχοντά τους στα χέρια. Σήμερα ο μπόγος αυτός, το κινητό σπίτι θα μπορούσε να μιλάει για τους πολλούς πρόσφυγες που κατακλύζουν την Ευρώπη λόγω φτώχειας ή πολέμων.
«Πάντα τα εμά μετ’εμού φέρω» ή για να το πούμε πιο απλά, τα μπογαλάκια μου και ό,τι χρειάζομαι το κουβαλάω μαζί μου.
Τι χρειαζόμαστε αλήθεια; Τι είναι πραγματικά το σπίτι μας;
Κείμενο: Λητώ Σεϊζάνη
Στείλτε το άρθρο ή την συνεργασία σας