Οι  λέξεις βρίσκουν το νόημά τους μέσα στους στίχους της Μαρίας Κούλη. Μοντέρνες, κοφτές κι απρόσμενες αλλά τυλιγμένες σε μια βαθιά τρυφερότητα, υφαίνουν τα ερωτήματα περί χρόνου και φθοράς- ηλικιακής, σωματικής, ερωτικής- στην έκτη ποιητική συλλογή της. 

Θα περάσει κ αυτό

Όπως τόσα που ζήσαμε.

Οι φόβοι μου μπλέκουν

με τους δικούς σου,

συμβιβαζόμαστε

δήθεν αναλλοίωτοι· 

όμως, θα περάσει, σου λέω,

φίλησέ με,

έτσι κρυβόμαστε ευκολότερα…

----------------------

Ονειρευόσουνα

περιπλανήσεις,

μια Κίρκη ίσως

εγώ πάλι, καπετάνιο

έμπειρο στις φουρτούνες· 

ζωτικό ψεύδος, που λένε.

Αταξίδευτοι

πλέουμε τώρα στη συνήθεια

άγκυρες τα όνειρά μας

δικά σου,

δικά μου…

-----------------------------------

Σου στέλνω

φιλιά ανεπίδοτα,

στίχους

στο κενό

που αντί να μικρύνει

μεγαλώνει

ανάμεσά μας.

Κάποτε, θυμάσαι,

είχαμε ίδια μάτια

ανάσα σου η αναπνοή μου,

έτσι δεν λέγαμε;

Τώρα…

Τι λες, φτιάχνουμε έναν χαλβά,

με μπόλικο σιρόπι;

Για την πικράδα, καημένε!

------------------------------------

Αιτία θανάτου :

υπέρμετρη πλήξη,

έτσι είπανε.

Ήρθε έφυγε απαρατήρητος.

Κάποιαν ερωτεύτηκε,

παιδιά…, ποιος ξέρει

facebook σίγουρα όχι

ούτε καν ένα like για στίγμα· 

λες και δεν πέρασε ποτέ!

Τον γνώρισε στ’αλήθεια κανείς;

‘Εστω, αυτός εαυτόν…

Μαρία Κούλη : Αν αλλάζαμε κουρτίνες… Εκδόσεις Βακχικόν. 2025

Σ.Σ  Πίνακας εξωφύλλου : Έλση Παυλίδου