Home-Οίκος, σπίτι, κατοικία, τόπος διαμονής. Home-the place where one lives permanently, especially as a member of a family or household. Ούτως ορίζουν τα λεξικά την έννοια του σπιτιού, του οίκου μας και με αυτόν τον λιτό τίτλο "HOME" ο Βρεττανός συγγραφέας David Storey ταρακούνησε για τα καλά τα θεατρικά νερά εκεί στα 70's θίγοντας θέματα όπως της κοινωνικής απομόνωσης και της κατάθλιψης μεταξύ άλλων, θέματα που δυστυχώς ταλανίζουν την εποχή μας και καθιστούν το έργο διαχρονικό!

Tο βραβευμένο με Tony το 1971 (ετήσιο αμερικανικό θεατρικό βραβείο για την καλύτερη παράσταση του Broadway εκτός μιούζικαλ) θεατρικό έργο του David Storey σηματοδοτεί τον χώρο μέσα στον οποίο κατοικεί μια κοινότητα ατόμων με ένα κοινό χαρακτηριστικό. Δεν είναι πλέον αποδεκτοί στην κοινωνία πέραν των τειχών του «Οίκου» τους.

Οι ήρωες του έργου-δυο άνδρες και δυο γυναίκες- έχουν κριθεί ως επικίνδυνοι, ανεπιθύμητοι, αποσυνάγωγοι από τον ρου του καθημερινού βίου και έχουν-έκοντες-άκοντες- εγκλεισθεί σε ένα «κέλυφος» ομοίωμα της έξω κοινωνίας, μέσα στο οποίο συνεχίζουν ή καμώνονται ότι συνεχίζουν να έχουν τα χαρακτηριστικά και τους κοινωνικούς τρόπους συμπεριφοράς της «κανονικής» ζωής τους πριν από τον εγκλεισμό.

     Sirs Ralph Richardson & John Gielgud με τον σκηνοθέτη Lindsay Anderson στις πρόβες.

Ευγενείς αστοί με αβρούς τρόπους οι δυο μεσόκοποι άνδρες και αυτό παρά την πολυλογία του ενός, την στωικότητα και τον βουβό πόνο για τα ματαιωμένα όνειρα του άλλου. Κρυμμένοι πίσω από τους άψογους τρόπους και την συγκρατημένη χαρά της κοινωνικής συναναστροφής, «τυχαίοι» περιπατητές ενός αγγλικού κήπου που δείχνουν ότι ηθελημένα  επέλεξαν για περπάτημα λίγο πριν το μεσημεριανό φαγητό και στο μεσοδιάστημα πριν την ώρα του τσαγιού, αφήνουν μόνο μικρές χαραμάδες, μικρές φράσεις όπου αναπηδά η αγωνία του ενός και η πικρή απόγνωση του άλλου.

 Πολυλογούδες, εξωστρεφείς και φωνακλούδες, με λεξιλόγιο και προφορά που δείχνει ότι προέρχονται από την εργατική τάξη, αλλά και με παρατηρητικότητα που κόβει σαν χειρουργική λεπίδα, οι δυο γυναίκες είναι αυτές που ξεκλειδώνουν τα μικρά ή μεγάλα μυστικά τόσο τα δικά τους όσο και των άλλων. Και είναι όμως αυτές που μέσα σε ένα καταιγισμό υστερικού γέλιου, ακουμπάνε το δάχτυλο στην πληγή.

                          Mona Washbourne, Dandy Nichols   

Γιατί η πληγή όλων τους-ανεξαρτήτως αφετηρίας- έχει το ίδιο σημείο τερματισμού. Παρά την μίμηση φυσιολογικής ζωής, με την ιεροτελεστία του τσαγιού, τους απογευματινούς περιπάτους και τις, τάχα μου, τυχαίες συναντήσεις γνωρίζουν πολύ καλά ότι μια είναι η αλήθεια. Ο εγκλεισμός τους στον «Οίκο» θα ισχύσει για το υπόλοιπο του βίου τους. Ένα έργο πικρό μέσα στην αλήθεια του, ιδιαίτερα όταν αυτό γίνεται σταδιακά αντιληπτό από το κοινό, ότι όλη αυτή η τυχαία συνάντηση και κοινωνική συναναστροφή αφορά τους έγκλειστους μιας ψυχιατρικής κλινικής.  

Το έργο συνάντησε μεγάλη επιτυχία στο ανέβασμά του στο Λονδίνο τόση που μεταφέρθηκε σχεδόν αυτούσιο και στο Μπρόντγουέη. Ο θεατρικός συγγραφέας David Storey (1933-2017) στο HOME κάνει παράλληλα και ένα ψυχοκοινωνικό πείραμα ενώνοντας στη σκηνή τους εκπροσώπους από δυο διαφορετικές κοινωνικές τάξεις καταδεικνύοντας εκτός των άλλων το ταξικό χάσμα που ταλάνιζε την Βρεττανική κοινωνία της εποχής.

Γραμμένο το 1970 το "HOME" είχε την μεγάλη τύχη να ερμηνευθεί από τα ιερά τέρατα της υποκριτικής Sir John Gielgud και Sir Ralph Richardson! H παράσταση υπάρχει μαγνητοσκοπημένη στο Youtube (με χαμηλή ανάλυση λόγω παλαιότητας) και χωρίς ελληνικούς υπότιτλους. Αξίζει όμως την θέαση για να εκτιμήσει κάποιος το μέγεθος του ταλέντου των δυο ηθοποιών χωρίς βεβαίως να υστερούν-το αντίθετο- και οι γυναίκες!

Επίσης, μια πολύ καλή θεατρική ανάγνωση του έργου υπάρχει και στο αρχείο της ΕΡΤ σε μετάφραση, διασκευή και σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαλαβέτα. Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Χρήστος Πάρλας, Δημήτρης Μαλαβέτας, Μιράντα Ζαφειροπούλου, Κάτια Δανδουλάκη, Χριστόφορος Καζαντζίδης.   

Κείμενο: Μαριάννα Καραβασίλη

Σ.Σ  1. Την φωτογραφία εξωφύλλου είδαμε εδώ όπως και την φωτογραφία με τις δυο γυναίκες ηθοποιούς. 

      2. Την φωτογραφία από τις πρόβες με τον καταξιωμένο σκηνοθέτη Lindsay Anderson είδαμε εδώ