Η Ειρήνη με τον μικρό Πλούτο στην αγκαλιά, είναι ένα αντίγραφο αγάλματος του γλύπτη Theodor Kötschau (1868-1949) μέσα σε ένα πάρκο στην πόλη Κάσσελ της Γερμανίας.

Ο Πλούτος, που χάριζε πληθώρα αγαθών, ήταν γιος της Δήμητρας. Βλέπουμε, όμως, και την Ειρήνη να τον κρατάει με μητρική στοργή. Κι αυτό γιατί ο Πλούτος ανθεί όταν υπάρχει Ειρήνη στον κόσμο. Ξέρουμε ότι ο Αριστοφάνης έγραψε δυο ξεχωριστές κωμωδίες για την Ειρήνη και για τον Πλούτο. Στην πρώτη ο κωμικός συγγραφέας ήλπιζε σ'ένα θαύμα που θα έδινε τέλος στον Πελοποννησιακό πόλεμο και θα έφερνε την ειρήνη ενώ στην δεύτερη ο θεός Πλούτος παρουσιάζεται σαν τυφλός ζητιάνος. Υπάρχει πάντα μια αλληγορία ακόμα και στις πιο χοντροκομμένες κωμωδίες του Αριστοφάνη. Όταν ο τυφλός ξαναβρεί την όρασή του, θα φέρνει τον πλούτο μόνο σε όσους πραγματικά τον αξίζουν...
Αν ήμασταν σαν τον πρωταγωνιστή της "Ειρήνης", τον Τρυγαίο, θα κάναμε τα πάντα για να έρθει η ειρήνη στον κόσμο. Κι αν δεν καβαλούσαμε ένα μεγάλο σκαθάρι για να πάμε να βρούμε τους θεούς και να τους παρακαλέσουμε να μας δώσουν την Ειρήνη, τουλάχιστον θα φροντίζαμε στην καθημερινότητά μας να είμαστε ειρηνικοί, να μην φανατιζόμαστε από φατρίες και κόμματα και δημαγωγούς, θα μέναμε ψύχραιμοι και σοβαροί ώστε να μην υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα για εμφύλια ή άλλη διαμάχη. Όπως λέει ο Ερμής στον Τρυγαίο ακόμη και οι θεοί πολλές φορές συμφιλιώθηκαν μεταξύ τους ενώ οι άνθρωποι προτιμούν να πολεμάνε.
Όσο για τον Πλούτο, στην αρχή της κωμωδίας, ως τυφλός ζητιάνος, λέει στον Χρεμύλο και στον υπηρέτη του ότι όλοι οι άνθρωποι είναι κακοί. Όλοι ανεξαιρέτως. Εκείνοι πάλι από την πλευρά τους απαντούν απαριθμώντας όλες τις πράξεις που κάνουν οι θνητοί για το χρήμα, καταλήγοντας ότι το χρήμα είναι η αιτία για κάθε τι, καλό ή κακό.
Στο Ευαγγέλιο ο πλούσιος ρώτησε τον Χριστό ποιά καλή πράξη θα έπρεπε να κάνει ώστε να κερδίσει την αιώνια ζωή. Εκείνος του απάντησε να πουλήσει τα υπάρχοντά του, να τα δώσει στους φτωχούς και να Τον ακολουθήσει. "Καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ", του είπε, του υποσχέθηκε δηλαδή έναν θησαυρό στον Παράδεισο. Ο πλούσιος έφυγε λυπημένος απ'αυτή τη συνάντηση γιατί δεν άντεχε ν'αποχωριστεί τα υπάρχοντά του επί της γης.
Αυτές οι δυο μορφές ψηλά πάνω στο βάθρο, άπιαστες, απλησίαστες, η Ειρήνη και ο Πλούτος, απασχολούν την ανθρωπότητα εδώ και αιώνες.

Κείμενο: Λητώ Σεϊζάνη

www.litoseizani.com